Terra eVita

Ik ben een desastreuze kajakster. Ik geef het onmiddellijk toe. Als pasbenoemde ‘catastrofe’ kan ik dan ook niet wachten op onze middagexcursie: een paardentocht door Seaside Nature Park. Eindelijk iets waar ik goed in ben. In weken oude droomgedachten vlieg ik op een vurige hengst over het strand. Zijn manen zwierig dansend, mijn wangen totaal betraand door de wind. Onder mij ontwaar ik de onmetelijke spierkracht van het soepele dier, dat ondanks de controle van zijn berijdster net zo van dit machtige gevoel van vrijheid lijkt te genieten als ondergetekende. De werkelijkheid blijkt echter ietsje anders uit te pakken… Vervolg van het verslag over de (aantrekkings-)kracht van het water.

Lees verder »

“Had ik nu maar een flesje water meegenomen.” Ik kijk in het verhitte gezicht van reisgenote Sigrid. “Als ik dit van tevoren geweten had…”, vervolgt ze terwijl ze haar karabiner aan de kabellijn vasthaakt. Dan zet ze zich af en zoeft ze achterover hangend tussen twee bomen naar de overzijde. Mijn blik dwaalt over het parcours van kabels en wankele touwenconstructies in het tropische woud. Het zweet gutst langs mijn lijf. “Desnoods een emmer om de straaltjes op te vangen”, mompel ik. Daar mijn opstandige lichaam ongewild een water- en zoutarm dieet schijnt te volgen, zou ik hem zo leegdrinken. “Hier is drinkwater!”, roept Sigrid vanaf plateau nummer zoveel. En met die verlossende woorden weet ik plotseling wat St Maarten uniek maakt.

Lees verder »

Het heuvelachtige St Maarten is mooi groen en volop in beweging: met meer dan dertig zonnige zandstranden, een scala aan watersporten, winkelcentra en luxe resorts die als reuzenpaddestoelen uit de grond schieten, tiert de jetset welig. Op het eerste gezicht misschien niet de meest voor de hand liggende bestemming om verborgen pareltjes te ontdekken. Want in het hoogseizoen gonst het op sommige dagen van het cruiseschip-minnend publiek, dat als een zoemende zwerm bijen het eiland afstroopt. Om bij het vallen van de avond met scheepsladingen vol met designartikelen en aanverwante taxfree producten aan boord te gaan. Maar Columbus zou Columbus niet zijn, als er niet toch een tamelijk unieke ontdekking gedaan werd.

Lees verder »

Ik heb zowaar geslapen, realiseer ik me als ik voor de vorm een plastic vorkje meeprik in het ondefinieerbare vliegtuigontbijt. Even later wordt de daling ingezet, waarna het bovenwindse eiland opdoemt: een witomrande oase in een turquoise zee met donkerblauw vlekkenpatroon. Dan houdt de oceaan voor even op te bestaan en ontvouwt zich uit het niets een wit zandstrand vol schaars geklede vakantiegangers. Welkom op Maho Beach. “Bukken!”, roep ik bijna uit wanneer het toestel rakelings over de hoofden heen scheert. Seconden later sust een minieme landingsschok deze spectaculaire eerste ontmoeting met St Maarten.

Lees verder »

“Je weet vast wel waarvoor ik bel.” De woorden van Columbus’ webmaster Vellah weergalmen in mijn gespitste oren. Mijn hart slaat tien keer over. “Ik heb een vermoeden…”, begin ik voorzichtig. “Gefeliciteerd”, zegt ze enthousiast. Haar stem lijkt plotseling mijlenver weg. “Je mag voor Columbus op pad naar St Maarten.” Alsof ze zelf vanuit St Maarten belt. Het duizelt me, dus ga ik vlug zitten. Vellah vraagt of ik wel echt op korte termijn weg kan. Absoluut! Zodra ik mezelf hervonden heb. En zo staat St Maarten zomaar een half jaar eerder op de stoep dan gewoonlijk.

Lees verder »

Hoog verscholen in een nevelwoud in de noordelijke Andes van Peru, bevinden zich de mystieke ruïnes van Kuelap. Het enorme pre-Colombiaanse fort wordt ook wel ‘Machu Picchu van het noorden’ genoemd, daar het de beroemde Inca-stad in grandeur en schoonheid evenaart. Het grote verschil zit hem in het gebrek aan de hordes toeristen. Want waar Machu Picchu decennia geleden reeds onder de voet gelopen werd, heeft men in het voormalige fort van ‘het Wolkenvolk’ het rijk alleen. De gesluierde ruïnes worden tegenwoordig slechts bevolkt door honderd lama’s en een drietal paarden.

Lees verder »

In Vilcabamba in de zuidelijke siërra van Ecuador ontmoet ik de Amerikaanse Jenny en de Nederlander Marcel. Zij willen net als ik naar Chachapoyas en de pre-Colombiaanse ruïnes van Kuelap in het nog ongerepte noorden van Peru. We besluiten samen te reizen. Er staat ons een schitterende, avontuurlijke bergrit van twee dagen over grotendeels onverharde wegen te wachten via grenspost la Balsa. De grensovergang is zo’n tien jaar geleden geopend, maar wordt weinig gebruikt. Want is het een zeer afgelegen route, mijlenver van de platgewalste paden. En laat ik daar nou juist zo graag vanaf gaan…

Lees verder »

“Eruit! Ik moet eruit!”, schreeuwt een onherkenbare, overslaande stem in mijn hoofd. In de stomend hete tent hap ik snakkend naar lucht. Zo aardedonker. Zo onvoorstelbaar aardedonker. Ik probeer in paniek mijn longen vol te zuigen, maar lijk me als het ware in een vacuüm te bevinden. “Zuurstof, ik heb zuurstof nodig!” Is dat echt mijn eigen stem van binnen? Splassshhh! In het midden van de onzichtbare kring gooit de sjamaan voor de zoveelste keer een plens water over de stapel roodgloeiende keien. Luid sissend doen ze de benauwde hut een fractie van een seconde oplichten, waarna de stoom zich verspreidt in de gitzwarte, zwetende ruimte.

Lees verder »

In de zinderende hitte ligt de koning van het dierenrijk te rusten. Het enige schaduwrijke plekje is slechts een smalle strook in het badende zonlicht dat fel door de tralies op hem neerschijnt. Plotseling hoort hij voetstappen naderen. En dit keer niet het door de leeuw zo gehate lichtvoetige getrippel gepaard met jengelende kinderstemmen, maar zware, dreunende passen die bij iedere stap steeds harder weergalmen in zijn veel te kleine kooi. Instinctief voelt het dier de dreiging die ervan uitgaat. Een dreiging die zelfs groter blijkt dan hij ooit had kunnen vermoeden.

Lees verder »

De meest lachwekkende apen in het dierenparadijs zijn toch wel de zwarte slingers. Wat een ge-wel-di-ge beesten! Ze zijn vooral erg menselijk, zeker wanneer ze rechtop gaan staan. Zoals ze daar rondbanjeren en slingeren met hun ondeugende koppies met opstaande kuifjes en hun lange, slungelige armen en benen… Net een stel pubers met groeistuipen. Wat ik naast het feit dat ze ongelooflijk stout en grappig zijn zo leuk aan de slingerapen vind, is dat ze echt alleen maar contact met je zoeken wanneer zij daar zelf zin in hebben. Heerlijk eigengereid dus.

Lees verder »