Terra eVita

Probleempje. Van zakformaat, dus klein en licht, maar desondanks een last. Wanneer mijn tijdelijke reismaatje Randy en ik ons na een slopende busreis in de vermoedelijke richting van het hostel slepen, is het donderdagochtend. Maandag reist Randy af naar Puno, terwijl ik hier in Arequipa start met mijn vervolgcursus Spaans. Daarvóór staat zowel het Santa Catalina klooster als een driedaagse trekking in de Colca Canyon op het programma. Op zich te doen, ware het niet dat ik er nu nét even flink doorheen zit. De zon lacht, de stad roept, het klooster lonkt en zes busuren verder geeuwt de canyon waarschijnlijk al net zo ongegeneerd als ik.

Lees verder »

“Zie je die oren dan niet?”, vraag ik paniekerig. P. haalt zijn schouders op. “Ik zie er zoveel, maar waar heb je het over?”, antwoordt hij. “Over haar oren!” Met wild kloppend hart vervolg ik: “Daar! Op negen uur!” Om mijn woorden kracht bij te zetten wijs ik met een theatraal gebaar naar links. “Oooooooh, dié oren! Jezus Eef, dat is geen goed teken!” Hè, hè, hij heeft het begrepen. En dat was maar net op tijd, hoop ik…

Lees verder »

Boris is dood. Een slangenbeet maakte vrijdag abrupt een einde aan zijn kwispelende leventje. Arme, lieve Boris en zijn al net zo zachtaardige papa Limón, de golden retrievers van de vrijwilligers van La Senda Verde (LSV), dierenopvang in Bolivia en sinds twee jaar mijn paradijsje om nooit te vergeten. De twee braafste goedzakken ooit. Wekenlang volgden de trouwe honden me overal waar ik ging, sliepen zelfs bij me in mijn hut. Altijd enthousiast en levenslustig. Soms letterlijk of figuurlijk spartelend, maar veel vaker nog vrolijk dartelend. “Iedereen ging er vanuit dat Limón de eerste zou zijn. Nu hebben we plotseling afscheid moeten nemen van zijn zoon”, schrijft Vicky, de oprichtster van LSV. Mijn hart breekt in duizend stukjes. Te vroeg. Te onverwachts. Te pijnlijk. Voor hem, voor Limón en voor alle anderen die van hem hielden.

Lees verder »

Brandend zand. Bakken vol met prikkend, schurend, knarsend, brandend zand. In mijn ogen, neus, mond, oren en op allerlei andere dubieuze plekken. Maar zover is het nog niet. Eerst hebben Randy en ik vanuit Huaraz nog een busreis van vijftien uur voor de boeg. Dit keer loopt mijn lange weg tot aan Huacachina, een met blowende en bier slempende backpackers volgestouwde oase in de woestijn en niet meer dan een minuscuul zwart puntje op de geografische landkaart van Peru. Maar de ware trekpleister en daarmee gelijk de voornaamste reden van mijn bezoek, is van een veel actievere aard: sandboarden van de zandduinen!!!

Lees verder »

Na een paar dagen luieren op het strand van Huanchaco in Noord-Peru, is het de hoogste tijd voor weer eens ouderwets afzien in de vorm van een pittige bergwandeling. Randy en ik nemen de nachtbus naar Huaraz, een stadje in het kloppende hart van de centrale hooglanden. De stad ligt genesteld in de indrukwekkende bergketen Cordirella Blanca, die ervoor gemaakt lijkt om door alpinisten en wandelaars met een lange adem ontdekt en bedwongen te worden. De grillige bergen en de verscheidenheid aan trektochten langs hun besneeuwde toppen, imposante gletsjers en kraakheldere meren maken Huaraz dan ook tot een alom geprezen uitvalsbasis voor de sportieve avonturier.

Lees verder »

Het noorden van Peru is wonder boven wonder nog tamelijk ongerept. Het zuiden wordt daarentegen al jaren geteisterd door orkaan El Gringo (de vreemdeling), zeg maar de grote toeristische broer van het fenomeen El Niño (het jongetje), die overigens zo nu en dan eveneens voor nogal wat opschudding zorgt. Letterlijk en figuurlijk, welteverstaan. Want El Niño mag dan een klein jongetje zijn,  je kunt er maar beter geen ruzie mee krijgen. Het verschijnsel doet zich voor wanneer een tropische golfstroom de Peruaanse kust bereikt. Dit warmere water bevat veel minder voedingsstoffen, dus veel minder vis. Rampzalig voor de visserij en de economie. Bovendien gaat El Niño hand in hand met hevige regenval en dit leidt niet zelden tot zware modderstromen én aardverschuivingen. Het zal je broertje maar zijn…

Lees verder »

Ik ben een desastreuze kajakster. Ik geef het onmiddellijk toe. Als pasbenoemde ‘catastrofe’ kan ik dan ook niet wachten op onze middagexcursie: een paardentocht door Seaside Nature Park. Eindelijk iets waar ik goed in ben. In weken oude droomgedachten vlieg ik op een vurige hengst over het strand. Zijn manen zwierig dansend, mijn wangen totaal betraand door de wind. Onder mij ontwaar ik de onmetelijke spierkracht van het soepele dier, dat ondanks de controle van zijn berijdster net zo van dit machtige gevoel van vrijheid lijkt te genieten als ondergetekende. De werkelijkheid blijkt echter ietsje anders uit te pakken… Vervolg van het verslag over de (aantrekkings-)kracht van het water.

Lees verder »

“Had ik nu maar een flesje water meegenomen.” Ik kijk in het verhitte gezicht van reisgenote Sigrid. “Als ik dit van tevoren geweten had…”, vervolgt ze terwijl ze haar karabiner aan de kabellijn vasthaakt. Dan zet ze zich af en zoeft ze achterover hangend tussen twee bomen naar de overzijde. Mijn blik dwaalt over het parcours van kabels en wankele touwenconstructies in het tropische woud. Het zweet gutst langs mijn lijf. “Desnoods een emmer om de straaltjes op te vangen”, mompel ik. Daar mijn opstandige lichaam ongewild een water- en zoutarm dieet schijnt te volgen, zou ik hem zo leegdrinken. “Hier is drinkwater!”, roept Sigrid vanaf plateau nummer zoveel. En met die verlossende woorden weet ik plotseling wat St Maarten uniek maakt.

Lees verder »

Het heuvelachtige St Maarten is mooi groen en volop in beweging. Met meer dan dertig zonnige zandstranden, een scala aan watersporten, winkelcentra en luxe resorts die als reuzenpaddestoelen de grond uitschieten, tiert de jetset er welig. Op het eerste gezicht misschien niet de meest voor de hand liggende bestemming om verborgen pareltjes te ontdekken. Want in het hoogseizoen gonst het op sommige dagen van het cruiseschip-minnend publiek, dat als een zoemende zwerm bijen het eiland afstroopt, om bij het vallen van de avond met scheepsladingen vol met designartikelen en aanverwante taxfree producten aan boord te gaan. Maar Columbus zou Columbus niet zijn, als er niet toch een tamelijk unieke ontdekking gedaan werd.

Lees verder »

Ik heb zowaar geslapen, realiseer ik me als ik voor de vorm een plastic vorkje meeprik in het ondefinieerbare vliegtuigontbijt. Even later wordt de daling ingezet, waarna het bovenwindse eiland opdoemt: een witomrande oase in een turquoise zee met donkerblauw vlekkenpatroon. Dan houdt de oceaan voor even op te bestaan en ontvouwt zich uit het niets een wit zandstrand vol schaars geklede vakantiegangers. Welkom op Maho Beach. “Bukken!”, roep ik bijna uit wanneer het toestel rakelings over de hoofden heen scheert. Seconden later sust een minieme landingsschok deze spectaculaire eerste ontmoeting met St Maarten.

Lees verder »